Jak odczytać powołanie?

1. Boży plan wobec każdego człowieka

Powołanie jest darmowym darem Boga dla człowieka. Wychodząc z tego założenia, każdy człowiek, który chce jak najlepiej na nie odpowiedzieć, stawia sobie pytania sens i cel swojego życia. Pyta, jakie plany ma wobec niego Bóg, jakie powołanie życiowe ma realizować, czy ma to być małżeństwo i rodzina, życie zakonne, kapłaństwo czy też stan wolny. Jedno jest pewne: Bóg człowieka do niczego nie zmusza. Stwórca jedynie wskazuje najbardziej optymalne, najlepsze rozwiązanie dla człowieka. Ma wobec niego wspaniały plan. Jeżeli człowiek zgodzi się go realizować, osiągnie wewnętrzny pokój. Przykładem takiego wyboru Bożej propozycji i zrealizowania jej w sposób doskonały, jest dla nas Maryja.

Przeczytaj poniższy fragment Ewangelii i zastanów się, jak Pan Bóg wybrał Maryję na Matkę Syna Bożego i w jaki sposób zareagowała Ona na Bożą propozycję.

„W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami.

Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca.

Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?

Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego.

Na to rzekła Maryja: Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa! Wtedy odszedł od Niej anioł” (Łk 1, 26-38).



W wydarzeniu powołania Maryi można odkryć znamienny schemat i elementy wspólne każdemu powołaniu:



Powiedzmy sobie szczerze, każdy człowiek chciałby otrzymać od Boga powołanie wyrażone w tak jasny i niepozostawiający wątpliwości sposób. Wydaje się, że dziś Bóg nie powołuje w sposób tak bezpośredni i namacalny. Czy na pewno? To prawda, może nie wysyła do powołanego anioła Gabriela, nie daje jak Maryi takiego znaku, który nie pozostawiałby wątpliwości. Ale przecież i Maryja w chwili Zwiastowania mogła się zawahać, powiedzieć, że się zastanowi, że da odpowiedź później. Stało się jednak inaczej: na słowa archanioła zareagowała natychmiast i odpowiedziała twierdząco: „Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa!” (Łk 1, 38).

Każdy człowiek jest istotą niepowtarzalną, ma swoją osobistą drogę życia. Także powołanie, które otrzymał od Boga jest niepowtarzalne. Dlatego nie może oczekiwać, że Pan Bóg powoła go tak samo, jak Maryję i wskaże wyraźnie, co ma robić w życiu. Człowiek z jednej strony powinien prosić Boga o światło, a z drugiej ma sam poszukiwać, odkrywać, pytać…



1. Osobista droga powołanego



Jeśli jesteś człowiekiem stającym wobec życiowego dylematu, pytającym: „jakie jest moje życiowe powołanie, jaki jest sens i cel mojego życia”; Jeśli pragniesz rozpoznać swoje powołanie, miejsce w życiu, znaleźć Boży plan, postaraj się najpierw rozpoznać Boga, znaleźć Go, spotkać się z Nim. Nie uciekaj przed Jego głosem, wzrokiem. Otwórz się całkowicie na Jego Ducha i proś Go tak jak umiesz swoimi słowami, sercem, myślą. Stań w prostocie swego ducha i uświadom sobie obecność Tego, który jest Panem wszelkiego życia, także Twojego. On jest Drogą, którą chcemy iść. On jest Prawdą, której szukamy. On jest Życiem, za którym tęsknimy. Módl się choćby tak, jak czynił to św. Franciszek z Asyżu, pytając Boga, o cel swojego życia:

 





Oto główne kryteria określające zdatność kandydata do życia zakonnego, czy kapłańskiego:



a) pozytywne

(przymioty osoby, które świadczą o jej zdatności do podjęcia życia zakonnego, czy kapłańskiego):



b) negatywne

(niedobór wskazujący na brak odpowiednich predyspozycji do życia zakonnego czy kapłańskiego):